Έπρεπε Να Είχα
Η Ομάδα Πάλσαρ παρουσίασε σε ένα δεύτερο κύκλο 12 παραστάσεων την πρώτη της παραγωγή, τη δραματουργική σύνθεση Έπρεπε Να Είχα, ένα έργο βασισμένο σε δεκαπέντε μικρά διηγήματα του Φραντς Κάφκα, στη Knot Gallery, στην Αθήνα, από τις 7 ως τις 30 Νοεμβρίου 2012. Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε στη Knot Gallery από τις 25 Απριλίου ως τις 11 Μαΐου 2012.
Μετάφραση: Μελίνα Γαρμπή, Βίκυ Γεωργιάδου
Δραματουργική επεξεργασία/σύνθεση: Ομάδα Πάλσαρ
Σκηνοθεσία: Βίκυ Γεωργιάδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Βούλα Βερδελή
Σκηνικά – κοστούμια: Σωτήρης Βασιλείου
Σχεδιασμός φωτισμών: Μελίνα Μάσχα
Μουσική και ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Ανδρέου
Παραγωγή: Ομάδα Πάλσαρ
Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Πολίτης Α’: Γενοβέφα Ζάγγα
Πολίτης Β’: Γιούλη Καρναχωρίτη
Πολίτης Γ’: Φοίβος Συμεωνίδης
Πολίτης Δ’: Ιφιγένεια Μακρή
Προϊσταμένη: Αθανασία Αγοράκη
Βουκεφάλας: Παντελής Φλατσούσης
Για το έργο
Μια μικρή πόλη στην οποία ο ανώτατος υπάλληλος είναι ο αρχιφοροεισπράκτορας. Μια μικρή πόλη στην οποία οι άνθρωποι προσβλέπουν στην απόρριψη ενός συνταγματάρχη. Μια μικρή πόλη όπου η αντίδραση καταπολεμάται με σεμινάρια υποτέλειας και βασανισμούς. Μια μικρή πόλη όπου συμβαίνουν εξαφανίσεις και εμφανίζονται μυστηριώδη πρόσωπα από μακριά. Μια μικρή πόλη όπου η πρόσβαση στο νόμο είναι απαγορευμένη και η γνώση προνόμιο ορισμένων.
Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του κόσμου του Κάφκα, έξι πρόσωπα συμπλέκονται και συγκρούονται.
Η μικρή τους πόλη έχει πλατείες και γιορτές. Αλλά έχει και όρια. Όταν αυτά τα όρια ξεπερνιούνται γίνονται κι άλλες γιορτές. Όταν αυτά τα όρια εξαντλούνται, κάποιοι αναλαμβάνουν δράση. Και μάλλον τα πράγματα δεν μπορούν να μείνουν όπως έχουν.
Η Ομάδα Πάλσαρ βρίσκει τις υπόγειες διαδρομές που ενώνουν 15 μικρά διηγήματα του Φραντς Κάφκα και συνθέτει έναν κόσμο που ελάχιστα απέχει από τον δικό μας.
Έπρεπε να είχα, μια δραματουργική σύνθεση για έξι πρόσωπα, ένα ρολόι και μια σκάλα.
Έπρεπε να είχα, ώστε ο τρομακτικός κόσμος του Κάφκα να μην ήταν τόσο όμοιος με το δικό μας.
Η θεατρική παράσταση Έπρεπε να είχα ήταν η πρώτη παραγωγή της Ομάδας Πάλσαρ.
Για τη μικρή πόλη του Φραντς Κάφκα
Γεννιόμαστε έχοντας ο καθένας την δική του σκάλα. Μια σκάλα που δεν ξέρουμε που οδηγεί, αν αξίζει να την ανεβούμε, αν είναι επικίνδυνο κάτι τέτοιο, αν θα κριθούμε γι’ αυτό.
Αν πάρουμε την απόφαση να τη ανέβουμε, μπορούμε να γυρίσουμε πίσω ή θα μείνουμε για πάντα εκεί; Οι απαντήσεις εξαρτώνται από την απόφαση που παίρνεις.
Τί συμβαίνει λοιπόν σε μια μικρή πόλη που είναι γεμάτη αναξιοποίητες σκάλες;
“Από τη μικρή μας πόλη δεν περνάνε ποτέ περαστικοί, ούτε εμείς πηγαίνουμε εκδρομή στα βουνά. Εδώ ο οικογενειάρχης δεν έχει καμία ανησυχία. Στην μικρή μας πόλη δεν χρειαζόμαστε συνηγόρους, δεν παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις, τα αυτοκρατορικά μηνύματα δεν φτάνουν ποτέ μέχρι εδώ, δεν κάνουμε κανένα σχόλιο σχετικά με το ζήτημα των νόμων, και αν βρεθούμε ποτέ μπροστά στο νόμο, η πρωτεύουσα θα στείλει κατευθείαν έναν καινούργιο δικηγόρο να μας κατατοπίσει. Η μικρή μας πόλη κοιμάται ήσυχα τις νύχτες, γιατί οι καινούργιες λάμπες δεν έρχονται ποτέ κι η πόλη βυθίζεται στο σκοτάδι. Κι όμως, θα έπρεπε να είχα φροντίσει πολύ νωρίτερα γι’ αυτό το σύντομο καφκικό μύθο.”
Ο Φραντς Κάφκα γράφει στην εποχή του απευθυνόμενος στην εποχή μας. Ίδιοι άνθρωποι, ίδιες συμπεριφορές. Κοινός παρανομαστής ο νόμος.
Η αφίσα για τη δεύτερη σειρά παραστάσεων
Η αφίσα για την πρώτη σειρά παραστάσεων
Οι αφίσες σχεδιάστηκαν από τη Σοφία Μπράιλα.