Ο Γέητς δραματοποιεί την τελευταία ώρα των γεγονότων αυτού του εμβληματικού μύθου της Ιρλανδίας, παρουσιάζοντας τα πρόσωπά του στην πιο ουσιαστική στιγμή της ύπαρξής τους: την ώρα που η τελική επιλογή της βούλησης δικαιώνει την αγάπη και την πίστη σε μια ελεύθερη ζωή, ακόμη και αν αυτή έρχεται μέσω του θανάτου.

Η Ντύρντρα του Γέητς προσπαθεί να αναδείξει τη φλόγα της ζωής μέσα σε έναν παγερό κόσμο εξουσίας και εξαγοράς, ακινησίας και προδοτικής σιωπής.

Μέσα στην πυκνότητα αυτής της τελικής ώρας, ο Γέητς αποδεικνύεται μέγιστος μάστορας δραματικών ανατροπών και δεινά εύστοχος ψυχογράφος ακραίων υπάρξεων. Στην ευαίσθητη, μαγική και τρομακτική ώρα του σούρουπου – την ώρα που γίνεται το πέρασμα από το φως στο σκοτάδι – τα πάντα στο έργο του Γέητς μεταμορφώνονται: η τελετή υποδοχής γίνεται παγίδα θανάτου, ο καλοπροαίρετος μεσάζων γίνεται τζόκερ στα χέρια ενός προδοτικού βασιλιά, ο γενναιόδωρος βασιλιάς γίνεται ο καρκινικός συνδυασμός ενός κτητικού τέρατος με ερωτευμένη ψυχή και οι δύο εγκλωβισμένοι εραστές μετατρέπονται από παγιδευμένα πουλιά σε ελεύθερους αετούς που κερδίζουν την ελευθερία τους.

Σε μια ώρα, μέσα στην οποία φαίνεται ότι θα ενεργοποιηθεί η εκπλήρωση μιας σκοτεινής μοίρας, το φως νικάει το σκοτάδι, η ελευθερία της βούλησης νικάει τον τρόμο της μαγείας, η δύναμη της ψυχής νικάει την μισθωμένη υπεροπλία της εξουσίας και ο Γέητς πατάει γερά της έδαφος μιας γήινης μυθολογίας, για να μιλήσει για μια κορυφαία στιγμή συνειδητοποίησης των προσώπων: την στιγμή που αντιλαμβάνονται ολοκληρωτικά και απλά ότι “το μόνο που μας χρειάζεται είναι αγάπη”.

Στο σύμπαν του Γέητς, η αγάπη και η φλόγα του έρωτα μέσα σε ανυποχώρητες ψυχές ατόφιας αξιοπρέπειας ανυψώνουν την ύπαρξη και ενώνουν τον μικρό άνθρωπο με μια συμπαντική ψυχή που ενυπάρχει στον άνθρωπο και ενίοτε ενεργοποιείται ως κυτταρική μνήμη για να τον ενώσει, πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις, με την ουσία της ελευθερίας, της βούλησης, της αξιοπρέπειας, της πληρότητας και της ακεραιότητας.